EtienneGallery

Johannes Hepp (1986) studeerde beeldhouwkunst aan de Edith Maryon Kunstschule in Freiburg. Hout vormt de basis van vrijwel zijn gehele sculpturale oeuvre. Hepp kiest bewust voor dit eeuwenoude materiaal vanwege de levendigheid en de grote verscheidenheid aan eigenschappen. Iedere houtsoort heeft een eigen structuur, hardheid, nerf en kleur en reageert anders op het gereedschap. Juist die eigenschappen laat hij zichtbaar onderdeel worden van zijn beelden. Sporen van het hakken, snijden en zagen worden niet volledig weggewerkt, maar dragen bij aan het karakter en de uitstraling van de sculptuur. Zijn werkproces begint vaak direct in een massief blok hout. Met een kettingzaag bepaalt hij eerst de grove vorm, waarna hij het beeld steeds verder met de hand uitwerkt. Hepp gebruikt verschillende houtsoorten, waaronder lindenhout, populierenhout, eikenhout, sparrenhout en dennenhout. Sommige sculpturen laat hij volledig in de natuurlijke kleur van het materiaal, terwijl andere werken subtiel worden beschilderd met aquarelverf. De transparantie van de verf zorgt ervoor dat de structuur en nerven van het hout zichtbaar blijven. De mens staat centraal in zijn werk. Hepp werkt niet rechtstreeks naar modellen. Zijn figuren ontstaan uit een combinatie van herinneringen, observaties, dromen en eigenschappen van mensen die hij kent of onderweg tegenkomt. Daardoor zijn het geen portretten van specifieke personen, maar herkenbare menselijke types. Zij lijken soms kwetsbaar, eigenzinnig of enigszins verloren en roepen tegelijkertijd een gevoel van vertrouwdheid op. Humor speelt een belangrijke rol in zijn sculpturen. Achter de soms komische of absurdistische situaties bevinden zich vragen over menselijke verlangens, onzekerheden, relaties en onze positie in de wereld. Zijn figuren balanceren tussen ernst en lichtheid, tussen het alledaagse en het vervreemdende. Naast vrijstaande sculpturen en wandobjecten maakt Johannes Hepp ook beweegbare werken en objecten waarin verschillende elementen samenkomen. Sommige werken nodigen de toeschouwer uit tot een handeling, waardoor beweging of geluid ontstaat. De ontmoeting tussen het kunstwerk en de kijker is daarmee een wezenlijk onderdeel van zijn werk. Zijn sculpturen vertellen geen vaststaand verhaal, maar laten ruimte voor associatie, verwondering en een persoonlijke interpretatie.